ใช้ชีวิตในแต่ละวันเพื่อการเรียนรู้
ความรัก ,, ความฝัน ,, ความศรัทธา

ความรัก. หลากหลายรูปแบบที่วิ่งผ่านเข้ามาในห้วงหนึ่งของชีวิต
…บ้างก็ผ่านเข้ามาให้เราได้รับความสุข ความอิ่มเอิบใจจากมัน
…บ้างก็ผ่านเข้ามาเพียงชั่ววูบหนึ่ง และอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย
…บ้างก็เข้ามาทิ้งรอยแผลเป็นเอาให้ให้ระลึกถึงอยู่เสมอ
แต่บ้าง….
ก็เอาบทเรียนเน่าๆ มาให้เราได้เรียนรู้…

Something has come and gone…
and that it all.

 

ทั้งๆที่คิดว่าตัวเองผ่านอะไรมามากมาย…
แต่สุดท้ายเรามันก็เป็นเพียงแค่เศษฝุ่นในจักรวาล.

อาจดูเหมือนว่าฉัน…น่าสงสาร
แต่บางทีในท้ายที่สุดนั้น..
คนที่น่าสงสารมากสุด น่าจะเป็นคนที่อยู่ข้างๆ คุณ.

今から貴方はあたしと話さないでください。

แล้วมันก็จะผ่านพ้นไป

ถึงแม้ว่าใจฉันตอนนี้อาจบรรยายสิ่งที่รู้สึกออกมาเป็นตัวอักษรไม่ได้
เหมือนกินกาแฟแก้วโตในตอนเช้า ทั้งๆที่เมื่อก่อนนอนเพิ่งดื่มเครื่องดื่มชูกำลัง
แต่เดี๋ยวอาการแบบนี้

มันก็จะผ่านพ้นไป

ใช่มั้ย? ถามตัวเอง…

คำตอบที่น่าจะรู้อยู่แก่ใจ
ทั้งๆที่ ผ่านเรื่องราวแบบนี้มามากมาย
แต่ทุกครั้ง ,, ฉันก็ยังคงเฝ้าถามตัวเองด้วยคำถามเดิมๆ
ที่ไม่เคยได้รับคำตอบจากตัวเองในตอนที่รู้สึกเช่นนั้น

เดี๋ยวมันก็จะผ่านพ้นไป…ใช่มั้ย?

ครั้งแรก ,, น้ำตาไหลอาบทั้งสองแก้ม
ครั้งที่สอง ,, น้ำตาแค่คลอที่เบ้าตา
ครั้งนี้ ,, ไม่มีของเหลวใดๆ ออกมาจากดวงตา

ฉันเพียงแค่ นิ่ง. และแสร้งทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร
หน้าตาที่เฉยชา…แต่ใจมันสั่นรัว
อาการแบบนี้…

เดี่ยวมันก็จะผ่านพ้นไป

ฉันพูดประโยคเดิมกับตัวเองซ้ำไปซ้ำมา…
โดยที่ไม่รู้เลยว่า

มันจะผ่านพ้นไป…เมื่อไหร่กัน?

 

~Neupian~

สิ่งที่เฝ้ารอคอยมาแสนนาน…
สิ่งที่เฝ้าคิดถึง…

แต่กลับทำให้รับรู้และเข้าใจอย่างแจ่มชัดว่า…

“อดีต” มันก็คือ “อดีต” อยู่วันยังค่ำ
และ “อดีต” ก็คือช่วงเวลาที่เคยล่วงผ่าน
คือช่วงเวลาที่ไม่มีทางจะหวนกลับได้…

….ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น…

ความรู้สึกที่เคยฝังไว้กับอดีต…มันก็จะยังคงอยู่กับอดีต
กาลเวลาที่ล่วงผ่าน…ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกเหล่านั้นจางหายไป
…แต่ก็ใช่ว่าจะทำให้มัน “คงอยู่” เมื่ออดีตนั้นทำเสมือนว่ากลับมาอยู่ตรงหน้า

ทุกๆ อย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว…

น่าแปลกนะ…ทั้งๆที่เฝ้ารอ “อดีต” นั้นให้หัวกลับมาตลอด
แต่พอได้กลับมาเจออีกครั้ง…กลับพบว่า…

“เธอ…ไม่ได้เป็นคนในอดีตอีกต่อไปแล้ว”

~Neupian~

ทางแยกที่หลายหลาก, ทางแยกที่ไม่รู้ปลายทาง, ทางแยกที่มีคนกำหนดให้

ทางแยกที่เลือกเอง, ทางแยกที่อยู่บนความเสี่ยง, ทางแยกที่ท้าทาย…

ในบางครั้งเราอาจต้องหยุด. และใช้เวลาเป็นอย่างมากกับการตัดสินใจว่าจะไปต่อในทางไหน…เหมือนหลงทางอยู่ในทางแยก สับสน วุ่นวาย กังวล ท้อแท้ ผิดหวัง… จนบางครั้ง เราได้หยุด. ทุกสิ่งอย่าง รอบตัวกลับกลายมีแต่ความเงียบสนิท และได้ยินเพียงเสียงของเวลาที่กำลังเดินผ่านไปอย่างช้าๆ

“เรากำลังเสียเวลาให้ปล่อยผ่านไปเฉยๆ อย่างงั้นหรอ”

“นี่เรากำลังทำอะไรอยู่นะ”

“จริงๆ แล้วเราต้องการอะไรกันแน่”

คำถามที่ผุดออก ซ้ำไปซ้ำมาวนเวียนอยู่ในวัฐจักรของทางแยก ที่ถ้าหากเราไขปริศนา ค้นหาคำตอบเหล่านั้นได้…การก้าวเดินต่อไปตามทางแยกอาจะไม่ใช่เรื่องลำบากนัก

แต่ถ้าหากเรายังค้นไม่พบละ…เราอาจทำได้เพียงปล่อยเวลาให้ผ่านไป ใช้ความเงียบของเวลาในการทำความรู้จักกับตัวเอง ศึกษากับทางแยก แล้วเราก็อาจจะค้นพบกับคำตอบนั้น ที่เฝ้าสงสัยมาตลอดก็เป็นได้

เพราะไม่ว่าจะเป็นยังไง ท้ายที่สุดแล้ว…เราก็จะต้องเลือกทางใดทางหนึ่ง และก้าวเดินต่อไปข้างหน้า…

~Neupian~

~Neupian~

กี่ปีแล้ว…ที่ล่วงเลยผ่านไป?

กี่เดือนแล้ว…ที่ปล่อยทิ้ง?

กี่สัปดาห์แล้ว…ที่ยังสับสน?

กี่วันแล้วแล้ว…ที่ไม่มีความเข้าใจ?

กี่ครั้งแล้ว…ที่ยังคงถามตัวเองด้วยคำถามซ้ำไปซ้ำมา???

หลังจากวันนั้น ฉันได้เติบโตขึ้นบ้างรึเปล่านะ?

คนเราใช้ชีวิตอยู่เพื่อค้นหาความหมายของการมีชีวิต…ไม่ใช่หรือ?
แต่ทำไมฉันถึงเหมือนไม่ได้เรียนรู้อะไรกับความหมายเหล่านั้นเลย

สิ่งที่ผ่านเข้ามาและผ่านไป…สิ่งที่ฉันคิดว่ามันเป็นการเดินทางที่ช่างแสนยาวนาน
แท้จริงแล้ว…มันคงไม่ใช่การเดินทางไปสู่จุดหมาย
แต่เป็นเพียง…การเดินทางสู่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

ทว่าตอนนี้…ฉันยังคง ไม่เห็น “จุดเริ่มต้น” จุดนั้น

เส้นทางของการไปสู่จุดเริ่มต้นของฉัน มันอยู่ที่ไหน เมื่อไรจะได้พบนะ…

~Neupian~

รู้สึกว่าตัวเอง

กำลังเป็นแบบนี้อยู่.

~Neupian~

บางครั้ง เมื่อเรากลับมาบ้าน และต้องอยู่ตามลำพัง
นั่งฟังเสียงเข็มนาที เคลื่อนไปอย่างสม่ำเสมอ
ในความเงียบ และเราก็แอบคิดถึงเรื่องราวในวันเก่า-เก่า
บางภาพก็พร่ามัว
บางภาพก็ชัดเจน บางครั้งก็เรียกน้ำตา และ
บางคราก็ทำให้เราต้องยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปาก

ในวันที่เบื่อหน่าย
ลองนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาดูบ้าง
บางที อาจจะทำให้เรารู้ว่า วันข้างหน้าที่เหลืออยู่
เราควรใช้ชีวิตที่เหลือนี้ อย่างไร
ทุกวันที่ผ่านไป ก็อาจจะเป็นเพียงแค่ วันธรรมดา วันนึง
เรื่องราวที่ผ่านมาในแต่ละวัน อาจจะธรรมดา
เกินกว่าที่จะรู้สึกประทับใจและต้องเก็บบันทึก
ไว้ในความทรงจำ แต่ในความรู้สึกของฉันเอง
กับคิดว่า การที่เราได้ก้าวผ่านไปในวัน ๆ นึง
ได้พบผู้คน ได้มองดูท้องฟ้าเนี่ย มันไม่ใช่เรื่อง
ธรรมดาเลย หรือคุณเคยเห็นท้องฟ้าผืนเดียวนี้
มีก้อนเมฆซ้ำกันหรือ? … ก็เปล่า

ฉากชีวิตของคนเรา เปลี่ยน background ไป
ทุกวัน ถ้าหากว่าเราจะมองย้อนกลับไป คุณจะรู้ว่า
ไม่เคยมีวันไหนเลย ที่ชีวิตของเราถูกฉายซ้ำ ฉะนั้น
ทุกวันที่ผ่านเลย ย่อมมีคุณค่าอยู่ในตัวเองเสมอ
ถึงแม้ทุก ๆ วันของคุณนั้น เป็นเพียงวันธรรมดา วันนึง
ก็ตามทีเถอะ

ซึมซับความธรรมดาของเราไว้ให้ดี แล้วคุณจะรู้ว่า
ชีวิตที่แสนจะธรรมดาของเรานี้…แท้จริงแล้ว
มันไม่ธรรมดาเลย …

credit : http://sampunth.spaces.live.com/blog/cns!54025E6270432D13!319.entry

หลายสิ่งหลายอย่างได้เปลี่ยนไป
กับความสัมพันธ์ที่พัฒนาขึ้นทั้งดีขึ้น.และเลวลง.
ถึงมันจะแอบซ่อนตัวฝังอยู่ลึกๆในจิตใจ ไม่ได้แสดงออกมา

บางที…เราก็อยากเป็นคนที่แสดงความรู้สึกของตัวเองออกมาได้ทั้งหมดตลอดเวลา
แต่มันเป็นเรื่องกฎพื้นฐานของสังคม ของการอยู่ร่วมกัน เราต่างจึงต้องเก็บมันไว้
คนที่ฉลาดคือคนที่แสดงออกน้อยและพูดไม่เยอะในเรื่องเลวๆ
ไม่ว่าจะของคนอื่น หรือของตัวเองก็ตาม

จงนิ่งไว้ซะ

อย่าใช้การพูดเลวๆถึงคนอื่น เพื่อเป็นการก้าวไปสู่จุดที่สูงกว่า
เมื่อไหร่ที่คุณกระทำแบบนั้น นั่นแปลว่า คุณถูกหลอมไปแล้วกับสังคมจอมปลอม

ฉัน ณ ตอนนี้ กำลังพยายามปรับตัวเอง
เพื่อพร้อมรับการเข้าสู่สังคมใหม่ในอนาคตภายภาคหน้า
สังคมของการทำงาน ที่ไม่รู้ว่าจะแสแสร้งมากปานใด
ถ้าโชคดีก็อาจจะไม่ได้พบ…แล้วถ้าโชคร้ายละ?
เพราะฉะนั้น การเตรียมพร้อม เตรียมตัว เตรียมใจ ตั้งแต่เนิ่นๆ คงเป็นการดี

ตั้งแต่เด็กจวบจนมาถึงวันนี้…
ฉันได้เรียนรู้ว่า

เพื่อนอนุบาล คือ ใครก็ไม่รู้ที่มาเล่นกับเราบ่อยๆ บางทีก็แกล้งกันบ้าง ผ่านไปวันๆ
เพื่อนประถม คือ เพื่อนแบ่งเพศ หญิงส่วนหญิง ชายส่วนชาย จะไม่มีคำว่า “เพื่อนต่างเพศ” เพราะจะโดนล้อว่าเป็นแฟนหมด
เพื่อนมัธยมต้น คือ การเริ่มต้นที่จะเรียนรู้คำว่า “เพื่อน” อย่างแท้จริง เริ่มมีคำว่า “เพื่อนต่างเพศ”
เพื่อนมัธยมปลาย คือ การเรียนรู้คำว่า”เพื่อนสนิท” “เพื่อนแท้” “เพื่อนตาย” และ “เพื่อนไม่ทิ้งกัน”
เพื่อนมหาลัย คือ จุดเริ่มของสังคมการทำงาน มีความจริงใจในบางกลุ่ม และทำให้เราเรียนรู้ก่อนที่จะออกไปสู่สังคมปัจจุบันที่แท้จริง

น่าแปลก…ทั้งๆที่ช่วงชีวิตมหาลัย เป็นช่วงชีวิตที่ได้อยู่กับเพื่อนมากที่สุดในสภาวะที่รู้ความแล้ว
(ไม่นับตอนประถม เพราะยังไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไร)
แต่ทำไม…ความสนิทใจ มันถึงให้กันไม่ได้เท่าเพื่อนมัธยมปลาย?

เมื่อเรายิ่งเติบโตขึ้น….เราก็ต่างกำลังสูญเสียอะไรบางสิ่งในใจไปหรือเปล่า?
ความเห็นแก่ตัวของคนเรามันครอบครองจิตใจโดยแปรผันตามอายุที่เพิ่มขึ้นหรือ?

หรือแท้จริงแล้ว
อาจมีเพียงฉันที่คิดแบบนี้?

~Neupian~

ไม่มีทางออก ,, หาทางออกไม่ได้  หรือ ไม่ได้พยายามที่จะหา?
ทั้งเรื่องราวที่ผ่านก็เวียนวน ซ้ำไปซ้ำมา แต่ทำไมก็ไม่สามารถก้าวข้ามผ่านเรื่องเหล่านั้นไปได้สักครั้ง
มักจะแก้ปัญหาด้วยการหลบหนี
มักจะแก้ปัญหาด้วยการแสร้งทำว่ามันไม่ได้มีค่าอะไร
มักจะแก้ปัญหาด้วยการตัดใจโดยที่ยังไม่ได้เริ่ม

แต่ในเมื่อเคยเริ่มแล้ว…มันไม่เคยจบลงอย่างสวยงาม
จนกลายเป็นภาพด่างในจิตใจ ทำให้เพิ่มความหวาดกลัวกัยเรื่องราวครั้งต่อๆไป
ความอดทนในการกล้าที่จะก้าว ก็ลดน้อยลงไปในทุกๆครั้ง

แล้วก็จบลงด้วยการหลบหนีเข้าสู่โลกของตัวเอง

ทั้งๆที่เข้าใจตัวเองมากขนาดนี้
(หรือเราคิดไปเองว่าเราเข้าใจดี แต่จริงๆแล้วเรานั่นแหละที่ไม่เข้าใจอะไรเลย)

แต่ก็ไม่สามารถปรับปรุงทุกสิ่งทุกอย่างได้

ฉันเจ็บปวดเพราะตัวฉันเอง.

กับเหตุการณ์ซ้ำไปซ้ำมาที่ไม่อาจแก้ไขได้

~Neupian~